| Fox 22 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
NieuwsarchiefKruis van Heeg 2010Op zaterdag 28 augustus 2010 is alweer de 32ste editie van de lange afstand toerrace het ‘Kruis van Heeg’ gehouden. De watersportvereniging Heeg (WSH) organiseert elk jaar eind augustus deze 4 tot 5 uur durende lange afstand zeilwedstrijd op het Heegermeer en de Fluessen. Er zijn dus veel zeilers in het watersportdorp Heeg. Hier val je uit de toon als je niet in je zeilkloffie aan de bar staat, met een verwaaide kop door de supermarkt slingert, of in korte broek op afgetrapte bootschoenen een restaurant binnenstruikelt. Het is een heerlijk sfeertje. Dit jaar hebben 70 wedstrijdboten zich ingeschreven voor het ‘Kruis’, dat gezien wordt als één van de meest geliefde lange afstand toerraces in Nederland Zaterdagochtend vroeg is het nog prachtig weer. Blauwe luchten, een waterig zonnetje en een lekker briesje, West kracht 4. Kees Alberts, één van de zeilers in de Fox-klasse, geeft vlak voor vertrek naar het wedstrijdwater nog snel even een interview voor TV-Fryslân. Promotie van de watersport blijft belangrijk.
Er zijn dit jaar maar 5 Fox'en aan de start op een totaal van 70 boten. Na de start, terwijl we bijna bij de laatste boei zijn, krijgen we alsnog een felle onweersbui over ons heen. Het onvermijdelijke paniekmomentje slaat toe. Een déjà-vu dringt zich op. Was er vorig jaar ook niet een chaos van gescheurde zeilen, man over boord en gespleten masten? De bui is van tropische proporties en de wind neemt toe met uitschieters tot windkracht 7. Niet prettig al dat vuurwerk om je heen en een boot die zo nu en dan bijna plat ligt. Hoe zat dat ook alweer met het hoogste punt in een onweersbui? We blijven wel mooiweerzeilers. Regen stort in dichte grijze sluiers met bakken vol neer. De giek heeft de functie van dakgoot gekregen en loost het hemelwater uit het zeil met een mooi boogje in het onstuimige meer. Mijn gedachten dwalen af naar vroeger. Toen deden we wel eens een wedstrijdje wie het mooist een boogje kon plassen, Maar zo'n mooi boogje? Nee! Langzaam voel ik een straaltje koud water over mijn rug lopen. Had ik toch de capuchon maar opgezet.
Later neemt de wind weer een beetje toe en komt er weer snelheid in de boten. De wedstrijdleiding besluit om de race een ronde in te korten, het blijft vandaag bij twee ronden. Achter elkaar komen de schepen één voor één over de finish gedenderd. Gelukkig klaart het bij aankomst in de haven helemaal op: tijd voor boat-drinks in het warme zonnetje. De prijsuitreiking vindt plaats in het dorpshuis. Maar eerst genieten we van een heerlijke schippersmaaltijd. Ondertussen worden op een groot scherm beelden van de wedstrijd vertoont. Het streelt je ego als je de eigen zeilboot voorbij ziet scheuren, of kwam het nu door de snelheid van de cameraman die in een RIB langskwam als een raket? Hierna worden de winnaars op humoristische wijze door de wedstrijdleider in het zonnetje gezet en keren terug met een beker en eeuwige roem. Iedereen heeft een ruige, maar heerlijke zeildag achter de rug, dus is het weer tijd voor sterke verhalen. Dat het daarna nog lang gezellig was hoeven we eigenlijk niet te melden. Uitslag Kruis van Heeg 2010: klasse 4 (Fox22):
Op 12 juni 2010 is de Eenzame Noord weer op het IJsselmeer gevaren, een non-stop wedstrijdtocht over ruim 50 mijl voor solozeilers. De route voert van Almere-Haven naar Enkhuizen en weer terug naar Almere-Haven. Foxzeiler Tom Zee met de 'Juul' was erbij en verteld zijn ervaringen. Langzaam verlegt de boot vlak voor mij haar koers. Heel langzaam. Haar snelheid neemt af en de boot dobbert verder. Het lijkt alsof het zo bedoeld is en ik passeer haar. Later hoor ik dat de schipper in slaap is gevallen en zijn boot precies in een geul terecht is gekomen. Iemand van de organisatie heeft de man wakker gemaakt. Meer dan een laatste plaats in het klassement zat er echter voor hem niet meer in.
De start:Het is nog erg vroeg in de ochtend en we zijn nog geen uur onderweg sinds de start om 5 uur van de Eenzame Noord, een tocht over het IJsselmeer van 50 zeemijl van Almere Haven naar Enkhuizen en terug. Een uitdaging voor de solo-zeiler. Ik heb er zin in: de weersverwachting belooft 2 bft ’s ochtends en 4 bft ’s middags. Bovendien blijft het droog en zonnig. Dat vind ik lekker zeilen. Ik maak me alleen zorgen of ik met 'Juul' en haar in het water stekende motor, mee kan komen met de rest. Bij de Hollandse Brug gekomen is het enige kruisrak van deze dag afgelopen. Vanaf hier wordt alleen nog halve en ruime wind gevaren. Voor mij is het de eerste keer dat ik aan de Eenzame Noord deelneem en heb als enige doel de race reglementair te voltooien. Ik zal niet hoog eindigen, tijdens de clubwedstrijden blijkt de motor in de bun een handicap waarvoor niet wordt gecorrigeerd. En varen zonder motor op het IJsselmeer in mijn eentje, zag ik nog niet zitten. Met aan boord een tas met eten, drinken, een 6pk Yamaha in de bun, misthoorn (oranje vuvuzela), radarreflector, kaart, GPS, marifoon, extra kleding, slaapzak met kussen, waterdicht mobiel telefoontje, 2e zwemvest en een lenspomp, speel ik overduidelijk op safe. De meeste reddingsmiddelen zijn overigens verplicht en worden de avond ervoor gecontroleerd door de organisatie.
Naar Enkhuizen:Na de Hollandse Brug belanden we in de mist. Dat is een mooi effect. Het is niet dik genoeg om je zorgen te maken hoewel de achterliggers niet meer te zien zijn. De wind is zwak en komt uit het ZW. Ik trim de zeilen en lees de betonning af tot IJM15. Daar aangekomen verleg ik de koers naar 30 graden en hou de twee zeilen achter mij in de gaten. Van één daarvan kan ik zien dat hij beschikt over een stuurinrichting. Mijn uitdaging is om hem voor te blijven. Ik trim de zeilen met de mogelijkheden die 'Juul' biedt: spanning op grootschoot, positie van de lei-ogen, voorstagspanning, achterstagspanning, traveller en giekneerhouder. Leuk om te doen! Tot EA2 lukt het me om voor te blijven en ook tot EA1. Een mijl voor de keerton zwaai ik naar Kees en Jaap, zij zijn al gerond maar liggen minder ver voor dan ik had verwacht. Ik passeer als eerste van onze groepje van 3 de keerton BR2 bij Enkhuizen over bakboord. Het is half 11 dus hebben we vanaf IJM15 ongeveer 4 uur lang gestreden!
“STUURBOORD!!”. Hè wat??? “STUURBOORD!!!!” Jeetje, had dat eerder gezegd. Gisteren hoorde ik nog dat je de keerton bakboord én stuurboord mag ronden. Ik twijfel, maar besluit toch tot een extra rondje om BR2 over stuurboord te kunnen passeren. Mijn belagers geven mij geen ruimte en ik moet wachten tot ze voorbij zijn. De strijd met hun is hierdoor meteen afgelopen. Ze liggen al ver voor mij en met deze wind is er weinig kans ze voorbij te steken. Balen, maar ik moet beginnen aan de weg terug!
Leermomentjes:Vanaf IJM15 vaar ik voor de wind naar de Hollandse Brug en Almere Haven. Heb veel moeite om de fok bij deze koers goed stabiel te krijgen en verlies daarbij belangrijke tijd. Een “leermomentje”….. Vlak na de Hollandse Brug wil ik de vaargeul afsnijden maar het is daar ondiep en 'Juul' komt vast te liggen. Weer tijdverlies en weer een “leermomentje”! Gelukkig krijg ik haar weer in beweging en vaar verder tot over de finish. Bijna elf uur gevaren zonder problemen, geweldig weer en genoten van de ruimte op het IJsselmeer. Vanaf de finishboot en in de haven ontvang ik complimentjes over het voltooien van deze race. Als ik 'Juul' heb afgemeerd ga ik naar het terras en drink een biertje. Heerlijk! Het is gezellig op het terras van WSV Almere-Haven en Kees, Jaap en Gerard sluiten aan. ’s Avonds komt de uitslag: ik eindig, toch wel teleurstellend, als 19e en één-na-laatste van degene die gefinisht zijn. Achteraf is de conclusie dat je veel leert van deze race. Niet alleen het zeilen of het lange tijd alleen zijn, maar vooral over de organisatie aan boord. Van te voren moet je goed plannen en organiseren. Zeker als je, zoals ik, zelfs geen stuurautomaat hebt. Alles wat je nodig hebt (kaarten, eten, drinken, veiligheidsmiddelen) moeten bij de hand zijn. Sanitaire stops moet je met één hand aan het roer doen. Ook dat was een “leermomentje”.
Ieder jaar binden ongeveer 150 zeilboten de strijd met elkaar aan in deze tweedaagse zeilwedstrijd. Het is één van de zwaarste zeilraces in Nederland. De eerste dag racet men naar het 36 kilometer verderop gelegen Terschelling, de volgende dag terug naar Harlingen. Het succes van de HT race komt vooral door het uitdagende vaartraject over de Waddenzee. Tel daarbij op de supergezellige havens waar je ’s avonds binnenloopt en je bent als deelnemer een paar dagen compleet van de wereld. De Harlinger Watersportsport Vereniging organiseerde op maandag 7 en dinsdag 8 juni de HT-zeilrace voor de 64 ste keer.
Na een grondige voorbereiding, vele tactische besprekingen in de kroeg, virtueel oefenen en trainen in het krachthonk en analyseren van stroomatlassen is het dan zover. Zondag eerst een paar uur van Het is een prachtige dag om te zeilen volgens kenners, een straffe wind NW kracht 5, de lucht boven de Waddenzee is donkergrijs en loopt over in een grauwe watermassa, een forse golfslag en een gordijn van slagregen die in dichte grijze sluiers met bakken vol neerstort. Het is maar net hoe je er tegenaan kijkt. Maar de stemming zit er goed in. Iedereen blaakt van zelfvertrouwen en strijdlust, ‘zonder dat het mes in het dek zit’. We waren nog van plan een exclusieve partytent voor onze supporters aan te laten rukken, maar die laten massaal verstek gaan en zijn schijnbaar elders aan het socialiseren. We staan er alleen voor. Medelijden? Nee, medelijden is net als in je broek plassen. Het is even warm, maar daarna snel koud en begint te schuren. Past niet bij onze killers mentaliteit! Dat er door ons gewonnen zal worden is geen vraag, maar een zekerheidje. Zelfs wordt al openlijk de vraag gesteld waar de overwinning eventueel uitgebreid gevierd zal worden. Het enige wat nog gedaan moet worden, is even winnen. Er gaan zelfs geruchten dat er al verscheidene boten in onze klasse zijn die zich hebben teruggetrokken, die hebben geen zin om een gelopen race te varen. Er wordt nog even snel berekend hoe laat er in Terschelling aangelegd zal worden, kortom: kat in 't bakkie!
In het heetst van de strijd kan er van alles gebeuren. De Waddenzee is verraderlijk. Stroming, wind, getij, zandbanken, alles is aanwezig in het ongerepte en beschermde werelderfgoed. Met het uitzicht op de branding van de Noordzee, die stuk slaat op de gevaarlijke gronden van de Stortemelk, moeten we nog één kardinaal ton ter hoogte van Vlieland ronden. Maar we zijn er op voorbereid. Dus geen enkel probleem zou je zeggen. Ware het niet, dat er ook andere boten in de buurt varen, die het naar ons idee vaak niet zo nauw nemen met de regels. We gaan weer richting een boei. Volgens ons de goede, maar er liggen zoveel van die groene, gele en rode dobbers in de Waddenzee. En elke keer als wij aan komen racen ligt het nummer van de boei precies aan de verkeerde kant. Die kunnen we dan niet scoren en dus geen positie bepalen. We verdenken onze grootste concurrenten ervan dat ze de betonningsdienst van Terschelling hebben omgekocht om het voor ons nog iets moeilijker te maken.
Wars van GPS en andere digitale hulpmiddelen stuiven we door het water. Wij vertrouwen op ons kompas, de verrekijker die geërfd is van opa en de verplicht aangeschafte zeekaarten. De wind blaast onze kaarten alle kanten op, maar Duck tape doet wonderen. Als een panorama Mesdag hebben we de kaarten rondom de kuip geplakt. Meelijwekkende blikken worden ons toegeworpen door de bemanningen van de digitaal varende superjachten. Arrogante pikkies. De stroming is sterk, de boei niet ver meer. Een boot kwam van links, normaal zou je zeggen; “die stopt wel want rechts heeft voorrang.” Deze niet, die zag waarschijnlijk niet dat hij te maken had met de vermoedelijke latere winnaars! Dit racemonster zeilde zomaar rechtdoor, ook richting boei. Nu zijn wij het guppy en zij de haai. Je kunt als guppy wel proberen de haai op te vreten, maar dat loopt waarschijnlijk niet goed af. Wat doe je dan? Links om de boei, zeilen snel strijken, naar stuurboord wenden, een rondje Noordzee? Om een lang verhaal kort te maken, het van links komend schip (over bakboord varend dus) gaat zomaar door. Beelden van de ondergang van het fregat de ‘Lutine’ komen op ons netvlies. Met een nerveuze radarblik spotten we voorzichtig waar de reddingsdiensten zitten. Overleven we dit? Wordt de boot in tweeën gespleten en overvaren? Het gaat net goed!
De laatste meters naar Terschelling gaan als een speer. Dan de verlossende finishtoeter. Terwijl we oerkreten slaken die bij een bevalling niet zouden misstaan, racet de boot over de finish. We voelen ons de grote overwinnaar van de HT-race. Weer een mijlpaal in ons leven bereikt, hebben we de HT-race weer even op de kaart gezet. Maar de werkelijkheid is een hard gelag. We zijn in de achterhoede verzeild geraakt, v*?#?\ie. Koortsachtig zoek je verklaringen. Dat lukt niet, maar staan inmiddels wel weer met beide benen op de kiel. Hing er een compleet ecosysteem van zeepokken, purperslakken, zeewier en wulken aan de kiel? Is er sprake van onderschatting? Dat vraagt een grondige analyse want er komt nog een tweede dag! De eerste race is dan wel niet gewonnen, maar de voldoening is ongelooflijk groot. Als verzopen katten komen we in de jachthaven van Terschelling aan. Dit was een memorabele race. Moe, koud en zout, maar we hebben het toch maar geflikt in ons kleine bootje. Gatferrrr-dárrie, met een zwaai ploffen onze kletsnatte zeilkleren op de steiger. De penetrante geur van natte kleding doet me denken aan een Ierse pub. Douchen, een warme hap en dan vroeg naar bed is het parool. Maar ja, hoe weersta je de verleiding van die gezellige kroegen? Dat gaat dus niet lukken en ik begin spontaan te hallucineren over een mooie verzameling biersoorten op Terschelling. Dat wordt dus de kroeg in. De eerste de beste verschrikte kroegloper kan zich maar moeizaam loswurmen uit mijn omhelzing. Wat ben ik blij dat ik vaste grond onder mijn bootlaarzen heb. Proost!
Na een fantastische kroegentocht is het middernachtelijk uur inmiddels lang verstreken.
Samen met de andere 147 zeilboten krioelen we als een stel gevangen krabbetjes in een zandemmertje voor de startlijn. Na het verlossende startschot sprint de boot met stroom mee richting Harlingen. Bij de eerste boeien liggen de boten nog redelijk dicht bij elkaar, maar daarna valt het veld uiteen. Nu zijn de wedstrijdomstandigheden er bepaald niet naar om gezellig de toestand in de wereld te bespreken. Dus zo erg is dat nu ook weer niet. Na een uur zeilen staan mijn armen in brand. Schouders, nek, rug, kont, handen, tja wat doet eigenlijk niet zeer. De blessures komen tegenwoordig wat vaker en langer, maar ja, dan heb je wel meer tijd om aan andere leuke dingen te besteden. Maar zeilen is leuk, niet lekker, wel leuk, en lekker komt misschien ooit ook nog wel.
Halverwege ontwijken we ternauwernood zo’n snelle Doeksen ferry. Mijn zintuigen staan op scherp. Door de schrik zie, voel, hoor, ruik en ervaar ik alles in alle hevigheid. Hyperalert scan ik de omgeving af, speurend naar bedreigingen. Het valt mee. Op het wad zeilen geeft een extra dimensie voor meren- en plassenzeilers als wij zijn. Een wereld van blubber, rust, grijstinten, eb en vloed. De bruine vloot om je heen en viskotters zien uitvaren. Plotseling stuiteren we door de kuip van de boot als deze over een onder water gelegen zandrug schuurt. Zeker even niet opgelet! Wordt dat hulp inroepen bij de KNRM? Nee, de kiel graaft haar eigen geul en iedereen is opgelucht, blij en lacht weer als we aan de rand van de Vliestroom in dieper water komen. Nu ben ik niet iemand die normaal gesproken in een feesttent binnen een kwartier vijfhonderd handjes in de lucht krijgt, maar ik was er op dat moment toe in staat.
In de Blauwe Slenk passeert een front met dikke buien. Waar die naam Blauwe Slenk trouwens vandaan komt is mij niet geheel duidelijk, want de kleur ter plaatse is toch overduidelijk zeegroen. Een zware wolk stulpt over ons heen als een theemuts. Regen verdringt de lucht en ranselt de zee tot een badkuip van bellen en schuim. Het is koud, een natte kont en geen minimarsjes, borrelnootjes of andere onontbeerlijke lekkernijen bij ons. Dat wordt bikkelen. Met in de verte de contouren van Harlingen scheuren we langs het verlaten eiland Griend, waar volgens geruchten zeldzame zeevogeltjes door oppassers worden gepamperd. Een rustig en afgelegen eilandje waar je prima en ongestoord kunt ‘je weet wel’.
Dat was het dan! Twee keer een roteind over zee, met als hoogtepunt het beregezellige West-Terschelling. En toch bestaat er geen mooier zeilevenement dan de Harlingen-Terschelling race.
De uitslag;Er deden dit jaar drie Fox’en mee aan de HT-race. Ze kwamen uit in groep 7. Een 5e, 11e en 21e plaats was het resultaat in een veld van 39 boten.
Op zaterdag 29 augustus 2009 is het 31ste Kruis van Heeg van start gegaan. In de loop van de wedstrijddag ontwikkelen zich actieve buien die ervoor zorgen dat de wind in de buien in kracht toeneemt tot windkracht 6. Onweer, hoosbuien en hagel belagen de zeilers. Het wordt een wedstrijd voor de ‘diehards’. In de Fox22-klasse strijden acht boten om de winst. Een kleiner wedstrijdveld dan vorig jaar, toen er vijftien Fox'en meevoeren. Maar veel schippers zijn waarschijnlijk afgehaakt omdat de weersvoorspellingen minder gunstig waren.
Palaver:
Rond 9.30 uur gaan de eerste boten voor de race het wedstrijdwater op. Wel of niet gereefd: “that´s the question”. Een enkeling kiest ervoor om met vol tuig te varen, maar de meeste boten hebben minimaal één rif gestoken. De schippers gaan serieus met elkaar in de slag. Iedereen die weet waar Heeg ligt, weet dat je bij westenwind direct aan lagerwal zit: allemachtig, wat een golven. Dat wordt wat voor die open boten. De wedstrijdleiding heeft daarom reddingsvesten verplicht gesteld. We varen eerst even langs het startschip om ons te melden. Het wedstrijdgebied beslaat het Heegermeer en de Fluessen. De Fluessen en het Heegermeer zijn tezamen één grote plas. De meren lopen in elkaar over, waardoor je ongemerkt van het ene naar het andere meer zeilt. Tezamen hebben ze een lengte van ruim 10 kilometer en een breedte van ongeveer 2 kilometer. Er is een baan uitgezet met een lang kruisrak, twee korte half-aan-de-windse rakken en één lang voor-de-winds (spinnaker) rak van 6 kilometer over de as van het Heegermeer en Fluessen. Om klokslag 10 uur starten de eerste boten. De acht Fox22ers zijn ingedeeld in klasse 4 en starten een kwartier later. Bij de eerste Enorme vaarsnelheid:
Prijsuitreiking ‘Kruis van Heeg’:Zaterdagavond is er een feestelijke prijsuitreiking in het dorpshuis "It Heechhûs". Voor de liefhebber is er een heerlijke schippersmaaltijd: Chinees. Maar ook de fanatiekste zeilers zijn aan wal hun mindere resultaten snel vergeten. Er kan immers maar één winnaar zijn. Is het nu niet gelukt, de volgende keer zijn er nieuwe kansen. Ook de Fox-zeilers zoeken elkaar op. Napraten over de wedstrijd levert sowieso gespreksstof op en dat schept een gezellige sfeer. Het natje en droogje verhoogt de stemming. Ondertussen worden de winnaars in het zonnetje gezet en keren terug met een beker en eeuwige roem. Iedereen heeft een ruige, maar heerlijke zeildag achter de rug, dus is het weer tijd voor sterke verhalen. Weer terug in de jachthaven schalt uit de feesttent weer de luide feestmuziek. Dat wordt weer laat slapen……
Uitslag Kruis van Heeg 2009: klasse 4 (Fox22):
Fox 'More Action' zeilt naar 4e plaats in HT Race 2009Onder wisselende omstandigheden is op donderdag 4 juni de 63ste Harlingen - Terschelling race weer van start gegaan. De succesvolle Fox ‘More Action’ van Marc Hoogland uit Lemmer is als enige Fox 22 ingeschreven. Van de oorspronkelijke 27 inschrijvingen in klasse 9, voor scherpe ongemeten jachten met een LWL tot 7.50m, komen er maar 15 boten daadwerkelijk aan de start. Veel schippers zijn waarschijnlijk afgehaakt omdat het de eerste dag behoorlijk hard waait.
De deelnemende jachten starten in het evenwijdig aan de zeedijk gelegen Kimstergat bij Harlingen. Aan zee staat een stevige noordwester, windkracht 5 tot 6, met een temperatuur van rond de 15 graden. De start is lastig, halve wind met stroming mee. Het timen voor de startlijn is altijd kiezen tussen snelheid en positie, met als gevolg een onoverzichtelijke situatie. Niemand wil de startlijn te vroeg passeren. Maar alle boten komen heelhuids langs het startschip en de race richting Terschelling kan beginnen. Door de noordwestenwind is het de eerste dag één lang kruisrak. Er moet tot aan de West Meep onder Terschelling gekruist worden. Als eerste kruisen in de Pollendam. Als je bedenkt dat het vaarwater op sommige plaatsen maximaal 200m breed is, en er ook nog beroepsvaart aanwezig is, kan je je voorstellen dat dit een redelijke aanslag op de bemanning is. Verder door de Blauwe Slenk en de Vliestroom richting Terschelling. Als gevolg van de harde wind staat er een behoorlijke deining, en met stroom mee en wind tegen ontstaat dan een knobbelige zee.
En weer terug naar Harlingen:De tweede dag is rustiger met een mooi lopend windje. De wind is afgenomen tot windkracht 2 tot 3. Er staat een zwakke tot matige noordwestenwind, later ruimend naar het oosten tot noordoosten. Vrijdag is de start vanaf 12.30 uur in de Noord Meep onder Terschelling. Weer terug richting Harlingen is alles bezeild, met voornamelijk mooie ruime spinnakerrakken. Ook nu komt de ‘More Action’ als vierde over de finish.
2 seconden tekort voor 3e plaats:
Hieronder enkele sfeerbeelden van een Fox 22 tijdens de HT race 2009 gemaakt door fotograaf Dorus Breidenbach te Harlingen.
Politie zeilt in 2008 om wereldtitel in Heeg In september 2008 vond het Police World Sailing Championship plaats op het Heegermeer. Agenten uit alle windstreken kwamen naar Heeg om uit te maken wie zich de komende twee jaar wereldkampioen zeilen mag noemen. Bijzonder is dat voor deze wereldtitel gebruik wordt gemaakt van de Fox22. Teams uit Groot Brittannië, Zwitserland, Noorwegen, Hong Kong, Duitsland en Kroatië namen deel aan dit kampioenschap. Nederland was met twee teams vertegenwoordigd.
De deelnemende teams zijn wel amateurs, maar er wordt hard getraind. De laatste keer deden er zelfs olympische zeilers mee. Als grootste kanshebber werd het team van Hong Kong genoemd, de regerend wereldkampioen. Ze waren al een week voor de wedstrijd naar Heeg gekomen om alvast te wennen aan de Fox22. Ook de Duitsers kwamen al regelmatig oefenen om boot beter te leren kennen. Er zijn op het Heegermeer elf races gevaren, waarbij de teams steeds wisselden van boot. Zwitserland werd wereldkampioen. Het team Friesland Holland werd vierde. De tweede Nederlandse boot (Amsterdam) werd tiende. De wereldkampioen van 2006 Hong Kong werd tweede. Verslag van het Kruis van Heeg 2008: Terwijl wekenlang de depressies over Nederland trekken, vestigt zich vrijdagavond 29 augustus een uitloper van een hogedrukgebied boven Nederland. In de passantenhaven liggen ongeveer vijftien Foxen. Een aantal ervan neemt deel aan de wedstrijd ‘Het Kruis van Heeg’. Ook hier verschil tussen de fanatieke zeilers onder ons, die alle overbodige ballast verwijderen, en het zeilersvolk dat de buitenboordmotor gewoon laat zitten en gemotoriseerd het meer opzoekt onder de Olympisch gedachte; meedoen is belangrijker dan winnen. Er staat een oost-zuidoostenwind kracht 3, dus iedereen kan met vol tuig varen. Om klokslag tien uur starten de boten voor hun race. Een prachtig gezicht. De ´Fox Tulip´ is van verre te herkennen door de fleurige zeilen. Na enkele uren heerlijk zeilen worden de verschillen tussen de diverse schepen en hun bemanning steeds beter zichtbaar. Er kan tenslotte maar één de winnaar zijn. Maar er is niemand die deze fantastische zeildag nog van de deelnemers af kan nemen.
Hoewel het beide ontwerpen van Koos de Ridder zijn, blijven het in wedstrijden concurrenten.
Fox Tulip neemt deel aan HT Race 2008Op donderdag en vrijdag 15 en 16 mei 2008 is de 63ste Harlingen - Terschelling race weer van start gegaan. Het was uitstekend zeilweer met wind uit het Noord Oosten, kracht 4 tot 5. Wind uit deze hoek betekent dat het zeilen naar Terschelling en terug een makkie is zonder kruisrakken. Op de eerste dag werd dit probleem door de wedstrijdleiding onderkend en moesten de schepen een kardinaal ton ter hoogte van Vlieland ronden. Hiermee werd de race veel interessanter, want in de West Meep ontstond een leuk kruisrak. Het kiezen van de juiste zijde van het vaarwater is van groot belang vanwege de stroom. Bij het begin van de West Meep was de rode tonnen kant favoriet en wat verder in de Meep bleek de groene kant de juiste keuze. Enkele schepen maakten de verkeerde keuze door direct naar de groene tonnen te varen. Het is dus verstandig toch vaker de stroomatlassen te bestuderen. De tweede dag was een eitje. Zonder één slag te maken kon Harlingen worden bereikt. De HT race lijkt eenvoudig, maar een goede start met ruime wind en stroom mee is toch een kunst. Schepen die iets te ver buiten het vaarwater kwamen liepen vast. De 'Typhoon' van rederij Noordgat deed goede zaken om deze pechvogels vlot te trekken. De HT race is altijd een mooie wedstrijd vanwege het unieke vaarwater. Dit jaar werden het twee fantastische vaardagen vanwege de mooie wind en de strak blauwe lucht
Friesland Holland Police Sailing Team is de nieuwe naam van het internationaal uitkomende wedstrijdzeilteam van Nederlandse politiemedewerkers. De politiemensen trainen met de helderblauwe Friesland Holland promotieboot de ‘Fox Tulip’. Als wedstrijdtraining heeft het team aan de Harlingen-Terschelling Race deelgenomen. De Fox Tulip kreeg heel veel positieve reacties tijdens deelname aan de race. Een verrijking op het water, lekker fleurig tussen al die witte en bruine zeilen. De foto’s geven een beeld van de Fox Tulip onderweg naar Terschelling en terug.
Naast deze unieke versie van de succesvolle Fox 22 was er nog een special Fox in de race, de zogenoemde Black Fox 22 met de naam ‘More Action’. Deze vroegere promotieboot van bureau voor toerisme Friesland-Holland was nog sneller dan zijn jongere broertje. Van de 15 deelnemers in klasse 7, scherpe ongemeten jachten met een LWL tot 7.50, haalde de ‘More Action’ een 4e plaats met een tijd van 5 uur en 13 minuten. De ‘Fox Tulip’ werd 6e in deze klasse met een tijd van 5 uur en 15 minuten.
Beste Fox 22 zeilers,Wanneer we met de Fox een wedstrijd zeilen gaat dat altijd op SW-handicap. De zeilwedstrijd het 'Kruis van Heeg' is hier een goede uitzondering op, want daar zeilen de Foxen in één klasse tegen elkaar. Een eenheidsklasse met veel gelijkwaardige boten is een kick op zich, zeker in een spectaculaire boot als de Fox 22. Steeds vaker horen we: "is daar nu niets aan te doen? Kunnen we niet vaker wedstrijden zeilen met alleen Fox'en aan de start?" Dan is het niet meer de boot die bepalend is, maar komt het alleen aan op de capaciteiten van stuurman en bemanning.
Een boot als de Fox 22 heeft alle kwaliteiten om een eenheidsklasse te vormen, maar een eenheidsklasse is ook nodig om bijvoorbeeld een Sneekweek of Kaagweek te kunnen varen. Of nog mooier, een eigen officieel Nederlands klasse kampioenschap. Dat kan, maar dan moet er een vereniging van eigenaren komen die voor de Fox een eenheidsklasse gaat aanvragen bij het Nederlands Watersport Verbond. Daarvoor hebben we een aantal eigenaren nodig die de kar willen trekken. Als er van de steeds groter wordende vloot van Fox 22 eigenaren zijn die dit initiatief een warm hart toedragen, dan is het zaak ons te verenigen en moeten er serieuze zaken geregeld gaan worden.
Wat betekent een eenheidsklasse? Klasseregels zorgen ervoor dat alle teams met gelijksoortige boten aan de start verschijnen. Voordeel hiervan is dat de vaardigheden van de schipper en zijn bemanning voorop staan, en niet het materiaal waarmee ze varen. Oudere boten winnen dan net zo gemakkelijk als nieuwe boten. Nieuwe Fox eigenaren, met minder wedstrijdervaring, zullen in een strikte eenheidsklasse toch redelijk snel de competitie kunnen aangaan met de andere boten. Eén van de belangrijkste doelen van strikte klasse-regels is dat de kosten van het varen binnen de perken blijven. Het gebruik van dure apparatuur en exotische materialen voor bijvoorbeeld zeilen is niet toegestaan. Alle boten die meedoen aan de eenheidsklasse krijgen een geldige meetbrief, uitgegeven door het Watersportverbond. Het doel hiervan is het behouden van een zo groot mogelijke gelijkwaardigheid van de jachten. Ook kunnen er in het hele land wedstrijden worden georganiseerd.
Er is een goed contact met Kees Alberts van Ottenhome Heeg en de firma Breehorn, maar ook ontwerper Koos de Ridder is enthousiast voor dit verhaal en is van mening dat deze boot een eenheidsklasse verdient. Ottenhome Heeg en Breehorn willen er graag alle benodigde ondersteuning en support voor geven.
Daarom willen we nu toch een poging wagen om een éénheidsklasse op te richten. Daarvoor hebben we een aantal eigenaren nodig die zich hiervoor willen inspannen. Als eerste moeten er een paar eigenaren zijn om sowieso een 'Vereniging van Fox-eigenaren' te vormen. De eerste drie Fox-zeilers hebben zich al spontaan gemeld. Rob Klifman, Tom Zee en mijn persoontje willen de schouders er wel onder zetten. Maar eigenlijk willen we er nog een paar Fox-eigenaren bij. Een clubje van zes eigenaar-zeilers zou heel mooi zijn. Dan kost het ook niet zoveel van je kostbare tijd. Dus meld je aan. Ik hoor het graag en kan altijd benaderd worden voor vragen en toelichting. En wie weet kunnen we straks prachtige wedstrijden zeilen en hebben we een echte Nederlands kampioen Fox 22 in ons midden. Met een vriendelijke (zeil)groet, Hans Wiersma |
Wanneer we met z’n allen liggen te krioelen voor de startlijn, betrekt de lucht. De eerste boten zijn net gestart als er een forse onweersbui het Heegermeer/ Fluessen optrekt. De lucht kleurt zwart en vurige bliksemschichten slaan loodrecht in het donkere water van de Fluessen. De wedstrijd wordt onderbroken door het wedstrijdcomité en de boten die al gestart zijn worden teruggeroepen. Gelaten wacht de vloot af, maar niemand zoekt de veilige passantenhaven van Heeg op, de dare devils! Op veilige afstand bewonderen we de indrukwekkende wolk met daarin én enorme stortbuien én donder & bliksem. Na een halfuur kiest de bui een andere koers en trekt om het meer heen. Er kan alsnog gestart worden.
Wonder boven wonder zien we nauwelijks schade. Maar na regen komt zonneschijn zegt het oud Hollands spreekwoord. Als de onweersbui is overgetrokken is het plotseling windstil en liggen we met zijn allen te dobberen in de zon. Spinnakers hangen als kleurige parasols slap aan de mast. Je zou bijna een biertje pakken en je in een tropisch paradijs wanen, zo vlak is het wedstrijdwater plotseling. Maar ons natte zeilkloffie brengt ons terug bij de realiteit. Niks geen tropisch paradijs, we zitten in een zeilwedstrijd op de Fluessen. Tijd om maar eens even te spotten waar de andere Fox'en zijn gebleven. Die liggen redelijk ver uit elkaar, althans zo lijkt het. Het is mij wel opgevallen dat watersporters individueel erg van elkaar verschillen. Waar de één de lat het hoogst legt, zit de ander op zijn luie krent te wachten op het perfecte vlaagje. Met andere woorden; De één schroeft alles wat los en vast zit uit zijn boot om harder te gaan, en de ander vaart met al zijn potten en pannen. Zou dat het verschil zijn tussen winnen en verliezen?
Pissig besluit ik tot een andere koers. In plaats van halve wind te varen langs de kant, kies ik een ruimere koers, verder het IJsselmeer op. Ik hoop daar op meer wind, bovendien verwacht ik dat de wind gaat draaien rond het middaguur van ZW naar NW. Dat betekent dat ik daarna met ruime wind op IJM15 kan afstormen. Helaas kom ik in een windwak terecht en lig een half uur stil. Ik sluit me af van de wedstrijd en richt me op een toeristische koers naar het zuiden. De anderen kan ik niet meer zien, ik ben te ver van ze verwijderd. Geen idee op welke positie ik lig en oefen nog wat met de zeiltrim. De zon komt te voorschijn (ai, zonnebrand vergeten!), de wind draait naar NW en neemt toe tot 4 bft. Ik geniet als 'Juul' met 6.5 knoop met ruime wind naar IJM15 vaart. Ben verder druk bezig om te zorgen dat de golven die schuin op 'Juul' afkomen, haar niet teveel afremmen. Een techniek die ik nog niet goed onder de knie heb.
bezinning en ’s avonds, na het palaver, een sterke mentale voorbereiding in het historische centrum van Harlingen en maandag zeilen. De HT Race staat niet alleen voor competitie, maar ook voor het goede leven. Want voor velen wordt het laat in de donkere havenkroegjes. “Zet de Berenburg maar alvast koud voor dinsdag”, schreeuwde mijn bemanning nog naar de kroegeigenaar, “overmorgen komen we als winnaars weer terug in Harlingen!” Gelach alom, wat een lef! De wekker is echter onverbiddelijk tijdens de HT-Race. Iedereen moet om 6.00 uur weer fris zijn om als eerste Terschelling binnen te kunnen lopen.
Vol goede moed vertrekken we vanuit Harlingen, het startschot klinkt. Met een brede lach om de lippen en een lijf vol adrenaline wordt de race ingezet. Vanaf de pier klinkt ergens vaag aanmoedigend geschreeuw, begeleidingsschepen toeteren en wij duiken de golven in. En alles gaat prima. Wat een zelfvertrouwen, wat kan er misgaan? Alleen materiaalpech zou roet in het eten kunnen gooien, dat was zeker. Nu alleen de race nog even uitzitten is het devies. Lekker basic zo’n kleine Fox22 cruiser-racer. Je kunt overal bij, nergens een touwtje te veel, hartstikke overzichtelijk. Zout water plenst tegen het koude zeilpak waarin ik mij verschuil. Maar na een paar minuten ben je doorweekt door het overkomende water. En koud! Veel te koud. Niet aan denken, racen. Go, go, go!! Binnen no time is mijn haar zo stijf van het zeewater, dat ik zonder kunstgrepen elke coupe kan stylen die ik maar wil. Maar nu even niet. Kort na de start schat ik een golf verkeerd in. Die gaat volle bak de boot in. Ik lig even helemaal geparkeerd en ga als laatste de boei om. Na een paar minuten van diepe verlangens naar de veilige vaste wal dringt het tot me door dat we vertrokken zijn, nu midden op de Waddenzee zitten en de consequenties daarvan onder ogen moeten zien. Er is geen nooduitgang op zee, we zijn op onszelf aangewezen! Maar alles gaat goed; de stroming, de wind, het getij, de boot, de bemanning, kortom alles. Boeien worden gerond, de zeilen staan strak. Heel erg strak. De boot gaat als een raket. Andere boten doen ook hun best, dat moet gezegd. Er zijn erbij die haast even hard bij de boeien arriveren, dus is het soms wel eens krap. Waarschijnlijk hadden die even stiekem hun motor aangezet om ons bij te houden, maar het gaat altijd weer goed.
Het is vandaag niet alleen maar een zee voor zeehonden, garnalen en andere daar aanwezige pinguin-achtigen, maar ook onze Fox22 ploegt door het kolkende zeewater. Als een badeendje wordt ons nietige bootje door elke golf opgetild. Maar in het ruwe water van de Waddenzee, met de steile korte golven en dwarse deining voelen we ons zeewaardig. Alleen die snelvarende ferry’s van Doeksen met hun grote, zware hekgolf. Eigenlijk zou je hun vergunning direct moeten intrekken. Geen enkel respect brengen de soms bijna 70 meter lange topzware mastodonten op voor ons bootje op Madurodam-formaat. Een beetje snelheid aanpassen, ho maar! Ze kijken gewoon over onze 10,50 meter hoge mast heen en varen met 25 kilometer per uur volgas naar Terschelling. Meelijwekkend kijkt de bemanning vanuit de hoogte naar die vrijwillige masochisten die met zo'n klein hulkje op zee varen. Het is mij wel duidelijk; God heeft de tijd geschapen, maar Doeksen de haast!
Maar plotseling zie ik ‘het licht’ onder de priemende vingers van de Brandaris. We besluiten onze doelstellingen bij te stellen, zoals dat in managementtaal heet. We gaan op de terugreis meer genieten van deze unieke zeilrace. De tweede dag leek een eitje, maar de wind is vannacht volledig gedraaid. Het oud Hollands spreekwoord dringt langzaam tot mij door; ‘Wie altijd voor de wind wil zeilen komt nooit meer thuis’. Dat wordt dus weer hard werken. Geradbraakt beginnen we aan het tweede gedeelte van de race. Het nachtwerk eist haar tol. Eerst op de motor naar de start in de Noord Meep bij Terschelling. Het geluid van de buitenboordmotor is net te hard om een fatsoenlijk gesprek met mijn bemanning te kunnen voeren, dus dat hoeft dan ook niet. Lekker een beetje in je zelf gekeerd om je heen kijken en genieten. Wat kan het zeilersleven toch mooi zijn.
Maar de finish komt in zicht. Als laatste racen we langs de Pollendam. Naast de boot duikt een zeehond op en kijkt ons aan met zijn grote zachte natte ogen. Ik word overspoeld door een vlaag van vertedering. Zo dicht bij Harlingen zijn die zeehonden steeds vaker te zien. Trouwens slim van die beesten, hoeven ze niet eerst vanaf Terschelling met een bootje naar Harlingen, om vandaar per rieten mand op transport gezet te worden naar Lenie ’t Hart. En dan de finish. Tranen springen in de ogen als we de finish passeren. Of was het toch die Fisherman's Friend ?
Terwijl de zuidwestenwind aanhaalt tot een dikke 6 Beaufort, (22-27 knopen) die het water van het Heegermeer opzweept tot behoorlijke golven, lopen wij vrijdagavond de passantenhaven van Heeg binnen. Er liggen al verscheidene deelnemers aan het ‘Kruis van Heeg’ in de haven. We krijgen als deelnemer aan het ‘Kruis’ warempel twee euro korting op het havengeld. De weersvoorspellingen beloven niet veel goeds: windkracht 5 met regen en misschien zelfs onweer zou ons zaterdag ten deel vallen. We wachten maar rustig af. 
Voorafgaand aan het 31ste Kruis van Heeg is er vrijdagavond een palaver in het WSH-clubgebouw. Het Kruis van Heeg trekt een breed publiek. Eens te meer blijkt dat veel zeilers van het competitie-element houden. Meer dan 100 schippers van verschillende typen boten zijn afgekomen op deze lange-afstand toerrace. Dan praat je gauw over zo'n dikke tweehonderd bemanningsleden. Oude bekenden zoeken elkaar op, er worden herinneringen opgehaald en sterke verhalen verteld. Volgens de wedstrijdleiding is de weersverwachting voor zaterdag een stevige vijf Beaufort en de wind zal West zijn. De temperatuur loopt op naar maximaal 18 graden. In principe varen we drie ronden. Na de briefing lopen wij weer terug naar de jachthaven. De overnachting in de passantenhaven van Heeg is geen onverdeeld genoegen. De feesttent van het plaatselijke dorpsfeest staat pal naast de jachthaven en de zeer luide muziek houdt ons tot 2.00 uur ’s nachts wakker. Ook zorgen de overtrekkende onweersbuien voor het nodige ‘vuurwerk’. Dat belooft wat voor zaterdag.
bovenwindse boeien liggen de boten nog redelijk dicht bij elkaar, maar daarna valt het veld uiteen. Qua weersomstandigheden hadden de zeilers het beter kunnen treffen. Met een straffe westelijke wind, die vrij krachtig tot krachtig is, 5 Bft. (16 tot 21 knopen) ontwikkelen zich actieve buien. Onweer en hoosbuien, soms met hagel en zware windstoten tot 6 Beaufort, belagen de zeilers. Het materiaal krijgt het zwaar te verduren. Sommige boten die het toch aandurven om met een spinnaker te varen 'broachen' en slaan plat. De hulpdiensten moeten veelvuldig in actie komen. Een tiental boten geeft de strijd op. Daarom besluit de wedstrijdleiding in te grijpen en de wedstrijd wordt ingekort. De open boten worden na één ronde al stilgelegd. De andere klassen varen slechts twee ronden. De zeilers trotseren dan al meer dan drie uur de elementen.
We waren reeds gewaarschuwd dat het vinden van de boeien een lastige opgave zou zijn. Dat klopt. Zeker in de buien is het zicht zo slecht, dat we soms geen boei meer kunnen lokaliseren. Een verrekijker is geen overbodige luxe op dit ruime wedstrijdwater. Na de eerste ronde liggen de Fox-zeilers al op behoorlijk afstand van elkaar. Zo pakken de meer ervaren wedstrijdzeilers het een ietsje slimmer aan. Ze blijven de zeilen trimmen en bouwen hun voorsprong geleidelijk verder uit. De minder ervaren wedstrijdzeilers zijn al blij dat ze onder deze weersomstandigheden de boten schadevrij houden. Wel bereiken de Foxen een hoge snelheid. Zonder spinnaker 10 à 10.5 knoop (19.4km/u) volgens het GPS-systeem. Met spinnaker lopen de boten tegen de 14 knopen. 
En dan is het een kwestie van hard werken en de concentratie vasthouden, want de ondiepten liggen vlak in de buurt van de vaargeul. Maar ook het maximaal benutten van de ebstroom is voor de snelheid van de boten van groot belang. En daar zijn de zeilers die ervaring hebben met zeilen op stromend water in het voordeel. Met name de Vliestroom geeft enkele boten nog de nodige problemen. Met de harde wind wordt de zeewaardigheid van de bemanningen en hun schip nog even op de proef gesteld. Na drie uur zeilen bereikt de ‘More Action’ in haar klasse als vierde het eiland Terschelling. 
In een deelnemersveld van 15 boten wist de 'More Action' van Marc Hoogland uiteindelijk de vierde plaats voor zich op te eisen in een tijd van 5 uur en 58 minuten. In de gecorrigeerde SW tijd kwam hij 2 seconden tekort op nummer 3. In een dergelijk groot deelnemersveld een prachtige prestatie. Aan de HT zeilrace hebben in totaal 160 jachten deelgenomen. Volgende HT-race: 7 en 8 juni 2010
Op deze tiende editie van dit wereldkampioenschap werd gezeild met de Fox22. Voor de deelnemende teams werden identieke zeilboten met spi beschikbaar gesteld door Ottenhome Heeg, de bouwer van deze snelle cruiser-racer. 
De temperatuur stijgt en er staat een zwakke tot matige bries. Er volgt een onbewolkte en zwoele nacht waarbij menigeen in de passantenhaven van Heeg probeert zo lang mogelijk van de sterren te genieten, al dan niet voorzien van een drankje. Zaterdag 30 augustus is een warme en zonnige dag. Langzamerhand ontwaakt jachthaven ‘Heegerwal’ in Heeg. De vele toerzeilers doen het rustig aan, maar bij sommige boten heerst een opvallende spanning. De bemanningen van twee Tirions zijn druk bezig alles wat los en vast zit uit de boot te halen. Buitenboordmotor, bootkussens, losse vloerdelen en zelfs het luik van de kajuit verdwijnt naar de wal. Ja, je moet er wel wat voor over hebben om te winnen. 
De Fox “mevrouw de Vos” uit Terherne verlaat de passantenhaven van Heeg richting het wedstrijdwater.
Een aantal Foxen van Ottenhome Heeg op weg naar het wedstrijdwater. 
